We dragen het nog steeds mee

We dragen het nog steeds in ons lichaam.

De Herfsttour 2025 voelde niet als een reeks data of steden. Het voelde als één lange bewegingszin, die zich stap voor stap, adem voor adem ontvouwde. Dertien voorstellingen. Dertien avonden. Dertien ruimtes vol mensen die werkelijk aanwezig waren.

We reisden langs steden en podia, elk met een eigen ritme en een eigen stilte voordat het licht doofde. Delft. Alphen aan den Rijn. Nijmegen. Laren. En alles daartussenin. Elke plek ontving ons anders, en toch in dezelfde taal. Warmte. Nieuwsgierigheid. Aanwezigheid.

Elk theater had zijn eigen ziel. En elk team ontving ons met een gulheid die verder ging dan professionaliteit. Technische crews die problemen oplosten voordat ze problemen werden. Productieteams die laat bleven, met ons lachten, zich zorgen maakten, en samen vierden. Mensen die niet alleen een voorstelling hostten, maar er ruimte voor hielden.

Er waren avonturen. Schema’s die herschreven werden. Snelle beslissingen in gangen en bij laadperrons. Momenten waarop iets stukging en momenten waarop alles weer samenkwam. Er waren uitdagingen, ja. En er waren oplossingen. Vaak niet gevonden in plannen, maar in mensen.

Wat bleef, was moed. De moed om steeds opnieuw het podium op te stappen, wetend dat elke avond anders zou zijn. De moed om kwetsbaar te zijn voor nieuwe publieken. De moed om op elkaar te vertrouwen wanneer de energie laag was en de emoties hoog.

En er was vreugde. Echte vreugde. In applaus dat te vroeg begon omdat het publiek niet kon wachten. In omhelzingen achter de schermen. In stille glimlachen na het applaus. In hoe een ruimte verandert wanneer mensen zichzelf herkennen in wat ze zien.

We dansten in grote zalen en intieme ruimtes. We dansten voor volle huizen en uitverkochte avonden. We dansten voor mensen die met vragen kwamen en vertrokken met iets wat ze nog niet helemaal konden benoemen.

Deze tour herinnerde ons eraan dat ons werk niet alleen over choreografie gaat. Het gaat over eerlijk bewegen door plaatsen heen. Over luisteren net zo zorgvuldig als spreken. Over verhalen met zorg dragen van stad naar stad.

We leerden opnieuw hoe het is om samen onderweg te zijn. Hoe je elkaar ondersteunt wanneer vermoeidheid toeslaat. Hoe je lacht wanneer iets misgaat. Hoe je vreugde en uitputting in hetzelfde lichaam kunt dragen.

Aan elke stad die ons verwelkomde.
Aan elk theaterteam dat naast ons stond.
Aan elke toeschouwer die bleef, klapte, huilde, glimlachte of simpelweg even met ons meedacht en meebewoog.

Dank jullie wel voor het vertrouwen.
Dank jullie wel dat jullie ons ontmoetten waar wij waren.
Dank jullie wel dat deze tour meer werd dan een tour.

We keren terug van de Herfsttour 2025 voller, moediger en meer verbonden dan voorheen.
Nog steeds lerend.
Nog steeds in beweging.
En al vooruitkijkend, samen met jullie, onze mensen.